Damla is een maandkrant voor Turkstalige burgers in Twente. Ik ben gevraagd een aantal columns te schrijven over mezelf, mijn verslavingsverleden en het werk dat ik doe. Ik hoop zo de Turkse gemeenschap in Twente met mijn verhaal te bereiken en openheid te creëren over de onderwerpen waar ik me hard voor maak.

Hier mijn eerste column:

Tanis Benimle
In mijn eerste column stel ik me graag voor. Ik ben Ahmet Türkmen (41) en heb een behoorlijk verslavingsverleden waarin ik een hoop heb meegemaakt. Lang heb ik gedacht dat ik voor altijd ‘Ahmet de verslaafde’ zou blijven, maar gelukkig kan ik tegenwoordig zeggen dat ik een nieuw leven heb, zonder drugs. Binnenkort vier ik dat ik zeven jaar clean ben. Daar is een hele geschiedenis aan vooraf gegaan en dit wil ik in mijn columns met jullie delen. Ik ben geboren in (Sivas Gemerek) Turkije en als klein jongetje samen met mijn moeder verhuisd naar mijn vader in Duitsland. De laatste jaren woon ik in Nederland.

Als puber vond ik thuis bij mijn ouders geen echte aansluiting. Er was veel onenigheid en onbegrip naar elkaar en ik probeerde vaak te sussen; ik voelde veel spanning waar niet over werd gepraat. En ik kon daar als hoog gevoelige jongen niet mee omgaan. Ik zocht mijn heil elders, daar waar ik wel begrepen werd en aandacht kreeg. Dat was op straat, in gezelschap van jongeren die me weliswaar op mijn gemak lieten voelen, maar die ook experimenteerden met drugs. Als je – zoals veel mensen – geboren wordt met de aanleg voor verslaving dan kan zoiets uit de hand lopen. En dat gebeurde ook bij mij. Ik ging steeds meer gebruiken en uiteindelijk ben ik 17 jaar verslaafd geweest aan harddrugs.

Ik omschrijf het wel eens als een trein waar je inzit en niet meer uit kunt stappen. Je leven wordt bepaald door de verslaving. En dat is vreselijk. Je wilt wel stoppen, je wilt het wel anders, maar het lukt niet. Je zelfbeeld brokkelt steeds verder af en je gelooft er niet meer in. Alles raakte ik kwijt. Baan, vrouw, kinderen, geld. Ik stond aan de afgrond toen ik met twee vuilniszakken in de hand voor de poorten van de gevangenis stond. Ik dacht dat ik dood ging en dat leek me op dat moment eigenlijk het beste. Dan was ik er vanaf en had niemand meer last van mij en vooral ikzelf niet, want schuldgevoel en schaamte naar mijn familie speelden hier een grote rol in. Juist toen ik dacht dat alles verloren was, kwam ik in contact met een reclasseringsambtenaar die me liet inzien dat ik naar een verslavingskliniek moest gaan. Eerst wilde ik niet omdat ik vond dat ik mijn familie moest beschermen tegen praatjes van de omgeving. Ik dacht dat het allemaal gekken, junks, alcoholisten waren die hulp zochten bij een kliniek of bij een psychiater. Maar toen ik me er eenmaal aan overgaf, bleek het de beste beslissing ooit. Ik leerde praten over mijn gevoelens en ik mocht er zijn.

De volgende belangrijke stap naar mijn herstel was een vrouw die in de kliniek kwam vertellen over haar verslavingsverleden en dat ze inmiddels al 1,5 jaar clean was. Er gloorde hoop. Dan kon ik dat misschien ook! Ik maakte kennis met zelfhulp en ontdekte dat er ook voor mij een nieuw leven mogelijk was. Ik heb die kans met beide handen aangegrepen. Het was hard werken. En nog. Vooral het omgaan met  (zelf)stigma is moeilijk. Ik heb daarom besloten om er mijn beroep van te maken om open te zijn over mijn verleden, anderen te helpen met hun herstel en hoop te geven aan hen die – net als ik 7 jaar geleden – dat duwtje nodig hebben om verder te komen. Ik werk nu als coach/ervaringsdeskundige in de verslavingszorg en ik heb mijn eigen bedrijf Herstelkompas waarmee ik o.a. het project Tanis Benimle uitvoer. Dit doe ik ook in de Turkse gemeenschap. Zie www.tanis-benimle.nl Hierover de volgende keer meer.

Tanış Benimle